nawiść
„Ponowny debiut” Jakuba Pszoniaka. Książka o pamięci, dziedziczeniu i próbach zabliźniania ran, które przechodzą z pokolenia na pokolenie razem z historią, językiem i lękiem. Doświadczenie rodzinne splata się tutaj z wojną, przesiedleniami, chorobą, rozpadem miasta i historią Śląska. Bytom nie jest tłem, ale miejscem, które współtworzy człowieka. Pszoniak pisze o pamięci jako czymś żywym, nieustannie przepisywanym i przetwarzanym przez opowieść. Powracające frazy, muzyczne echa i rytm obsesyjnych powtórzeń budują książkę, w której doświadczenie osobiste stale styka się ze zbiorowym losem. nawiść okazuje się jednak przede wszystkim książką o miłości. O bliskości silniejszej niż dziedziczone pęknięcia, o czułości wobec ludzi próbujących żyć pośród historii, która nigdy naprawdę się nie kończy.
świat
tła
nadmiar
źrenica
tajemnice chwalebne / tajemnice bolesne
ludzie wschodu
coś
trzy gwiazdki
dziupla (pierwszy wiersz o kamieniu)
requiem dla ruchomych schodów
akeda
żelazobeton (było i tak)
ruskie litery
dom wychodzi z wiersza i Nigdy powraca
Kinga Rusin pokazuje skalę zniszczeń po nawałnicy
na Szombierkach
Kinga Rusin pokazuje jak wyrzeźbić z kamienia topos powtarzany
jak dziedziczne choroby lub rodzinne historie
run jah jah run
wiotkie preludia (dla psa)
trzy dni przed jutrem
Gore Motel
idzie rak nieborak
Wiersz dla kolegi, któremu uniemożliwiono prowadzenie rubryki
plotkarskiej w jednym z magazynów młodoliterackich
raczej
klucz francuski
przerzut/nie
tajemnice światła (carbo / melanoma malignum)
Kinga Rusin układa z pikseli pisklę i daje mu na imię antracyt
Eros i Tanatos (czterdziścicoś)
ajnfart 2
ulica Żołnierza
she’s in parties (a przecież świat i w świecie ja zdrów i cały)
Jaz i Ornette jedzą colesława
tymczasem czwarta
tymczasem piąta (wiersz o kimś zupełnie innym)
Bowie kupuje Śląsk w Warszawie
wszystkie oczy to piorunian rtęci lub azydek ołowiu
jutro
naukowiec na Antarktydzie dźgnął kolegę nożem bo ten
zdradzał mu zakończenia książek
